Huling Paalam

Ilang sandali na lang ako'y mamamatay na. At paano ko alam? Dahil ako ay nahatulan na ng mga Kastilang sinasabing ako daw ay kaaway nila. Masama bang maghangad ng maganda para sa bayan? Kung tutuusin ay hindi ako kagaya ng iba tulad ni Andres Bonifacio na ang paraan upang makamit ang kalayaan ay madugong rebolusyon. Wala akong bolo, at mas lalong wala akong baril. Ang tanging sandata ko lamang ay pira-pirasong papel at panulat, ngunit bakit nabibilang ko na aking huling mga hininga? Nais ko lamang mapabuti ang Pilipinas, na tayo ay maging isang probinsya ng Espanya at mabigyan ng parehong mga karapatan at hindi tratuhin na parang ipis sa kalye lamang. Dahil ba tayo ay kayumanggi, maliit, at hindi sing tangos ng ilong ay tayo ay kaapi-api na? Sabi nga ni Levinas "the Other is the sole being that we wish to kill." Ngunit dahil kailan man ay hinding hindi mo lubusang makikilala ang iba, matatakasan ka niya. Gustuhin mo mang makilala siya ay di mo ito magagawa dahil ang alam mo tungkol sa kanya ay hindi na sa kanya kung hindi sa iyo na. Ang iba ay hindi bahagi ng iyong oras, hindi mo kailan man siya makakasama. Sabi ni Levinas na ang tamang pagtingin sa iba ay tingnan siya hindi bilang isang "horizon," dahil ang horizon ay nag-iisa lang, ito ay isang hangganan. Ang katangian ng iba ay lumalampas pa sa horizon, ito ay hindi nating nakikita; at sa ganitong paraan ng pagtingin sa kanya, doon natin nirerespeto ang kanyang pagkatao. Maaring dayuhan pa sa kaisipan ng mga Kastila ang pilosopiya ni Levinas dahil nag-aasal sila na parang Hitler na pinapatay ang lahat ng na-iiba sa kaniya dahil sa hindi pagkakaintindi na na-iiba ang iba sa kanya.

Sa ganitong respeto, nais kong ibigkas ang huli kong salita: "Hindi ako mamamatay." Hindi ako mamamatay dahil ako ay ang iba at sa ganitong paraaan palagi, palagi kong matatakasan ang mga Kastila.

Huwag Diyan, May Kiliti Ako Diyan….

May mga balita na hindi ako karapat dapat na maging Bayani. Hindi raw kasi ako lumaban ng literal para sa aking bayan. Kasama na rito ang pag kwekwestyon sa aking pagka-lalake. Maraming kumakalat na may mga love letters ako kung kani-kanino, tulad nalamang kay Ferdinand Blumentritt. Makikita rin naman sa Trilogy ng aking mga blog (Alpha Sigma G?, Marka ng Tunay na Bayani..., Huwag Diyan, May Kiliti Ako Diyan...) ang istorya na aking buhay at ang nature ng aking pagka-lalake. Ang masasabi ko lang, “The pen is mightier than the sword,” ito ang aking motto. Ayaw ko ng gera, “Make Love Not War” eka nga. Kaya naman idinaan ko ang aking pakikilaban sa pagsusulat ng mga libro.

Dahil mag-tatapos na ang yugto na aking buhay sa blogspot na ito, ninanais ko lamang malaman ng buong Pilipinas na ako ay isang tunay na Bayani. Bayani na nag mamahal ng kanyang lupang sinilangan. Kung bibigyan man ako uli ng pagkakataon, mag susulat pa ako ng mas maraming libro para sa aking bayan. At para sa aking huling paalam, sa aking mga taga-hanga at sa mga nag nanais rin maging bayani, ang masasabi ko lang ay hindi lahat naidadaan sa marahas na labanan. Minsan kinakailangan din na maganda ang kalalabasan ng iyong kasaysayan. Kaya naman hindi ko na inilantad ang tunay na pangyayari ng buhay ko sa librong nag ngangalang “Huwag Diyan, May Kiliti ako diyan!” Dahil magaling akong makata, hayaan na lamang natin na ganito. Ako si Crisostomo Ibarra, Bayani ako, Maganda ang katawan ko, Lalake Ako!

National Hero? Not my plan...

Yes, I have to admit the fact that I planned for my glorious death, I knew about my death and wrote Mi Ultimo Adios, but not the title of national hero. I just wanted to be remembered as someone who loved the country, wanted the nation to grow. Well, I am not saying that I hate the fact that I gained this title of national hero, but it just makes me to think about what I have done in the past. If I were actually expecting myself to be someone that important, I should have behaved better, with less temper, working with different people for the nation. Different people, I mean here, is the people who are not illustrado or principalia, like Bonifacio, maybe. I could have tried to stay committed to only one girl, instead of my worldwide girlfriends. I just enjoyed my life too much to be a national here, who should be more of self-denial and sacrificing totally for the country. But again, even knowing all of my weaknesses, people still thought of me as their national here. This is just so great.

The reason why I wrote the Mi Ultimo Adios is that I wanted to be remembered as someone who really cared for the country, in order to compensate my being not as passionate as Bonifacio in physical sense. Through this, along with my other writings, I wanted my descendents to remember me as learned someone from their trace who loved the nation, and part of his life was really the efforts to make things better, especially through education. Nothing more than that. I just wanted my name to be remembered after my beautiful death which I have been practicing and planning. For such reason, I really thank people for that title. With this, my dream of being remembered as a lover of the country is made, and much more are actually gained. People put me in their coins, and they would study my writings in their schools, they would build up the museum for me, and many more. I should have taken better photo so that they could have used my better look, than what they are actually using for the coin. But that's fine, I just am very happy with their love for me. Although I wanted the glorious death for myself, the patriotic historians see me as the Philippines who did not want to kneel down before the Spain, and that's so cool! Thank you Philippines, I feel achieved with your recognition. Thank you so much! :)

(Tae Kyung Kim "Julia")

Laban Katipunan! LABAN!!!

Iyan ang karaniwang isinisigaw ng mga kasapi ng KKK kapag nakikipaglaban. Natuto akong lumaban dahil sa grupong ito. Syempre, hindi lang naman sa pagsusulat ko gustong maipagtanggol ang aking minamahal na bansa. Lalaban din ako.

 

Naalala ko, dati, kung anu-ano ang ginawa kong preparasyon para sa unang laban namin. Nag ehersisyo ako ng bonggang bongga sa pamamagitan ng pagakyat sa puno ng niyog at pagtakbo ng 10 kilometro bawat araw. Inihanda ko rin ang mga kagamitang kakailanganin ko sa laban. Nandyan ang aking sword, shield, helmet, at knight armor costume.

 

Ngunit nadismaya ako dahil sa araw ng unang paglalaban, pinagtawanan ako ng aking mga kasamahan. Paano, ang duwag ko raw kasi. At yung iba, niloko pa akong bakla. Eh malay ko bang hindi naman pala kailangang todo costume sa laban. Nalungkot tuloy ako. Sinabihan ako nina Bonifacio at Arellano na magbihis at ang tanging weapon na kailangan lang daw ay ang sword o axe.

 

Hindi pa rin tumigil ang aking mga kamiyembro sa pang-iinis sa akin kung kaya't sumama ang loob ko. Naapektuhan ako masyado (sorry, madrama akong tao) kaya lahat ng mga nakalaban kong guwardya, nasindak. Inisip ko kasi, sila ang mga kaibigan kong nantutukso sa akin ng bakla/duwag. Hindi ko inakalang ganoon ang mangyayari. Manghang-mangha ako sa sarili ko. Napakagaling ko pala! Napagtanto ko na mas magaling ako kapag inis, kasi may paghuhugutan ng galit.

 

Matapos ang laban, lumapit ang mga kamiyembro ko at pinuri nila ang aking galing. Kahit na medyo inis pa rin ako sa kanila, hinayaan ko nalang at tinanggap ang kanilang mga papuri. Ngunit may sorpresa pala silang inihanda sa akin bilang paghingi ng paumanhin. Aba, nagluto ang mga loko ng paborito kong Adobo! Eh di napakasaya talaga ng araw kong iyon. Hindi lang kami nanalo sa laban. Nagkaayos din kami ng aking mga kaibigan, at nakakain pa ako ng all-time favorite kong mhmmmm.. Adobo!!!

KKK: Karanasan Ko sa Katipunan.

Alam mo naman kung gaano ko kamahal ang baying ito, kaya naman gagawin ko ang lahat ng aking makakaya upang maipagtanggol ko ito mula sa kanyang mga mananakop. Isang paraan para magawa ko ito ay ang pagsulat ng mga nobela… mahahabang nobela. Diba ang gaganda nila? Ngunit, Kailangan Kong Kumilos (KKK). Sa tingin ko, kailangan ko din makisama sa aking mga kababayan sa pamamagitan ng pagsali sa KKK, ang grupo nila Andres Bonifacio. Sa pagsali ko dito hindi lamang ako makikibahagi sa isang bagay na makakatulong sa aking bayan upang makamit ang kalayaan, ngunit maipapakita ko rin ang galing ko sa pakikidigma. (Kalakasan) Maliit nga ako ngunit ang lakas ko ay walang katulad. Tiyak na bibilib silang lahat sa akin. Ang laki din kaya ng katawa ko, di lang halata. Ito na talaga ang pagkakataon ko.

Sa unang araw ng aking pagsali sa samahang ito. kinailangan kong makisama sa pamamagitan ng ‘blood compact’. (Kinabahan) Hindi ko ito inasahan kaya naman muntik na akong himatayin –(hindi nila alam na sa loob ng malaki kong pangangatawan, ako pala ay may pusong Maria Clara). Nahilo lamang ako. Buti nalang dahit nakakahiya talaga kung sakaling himatayin ako doon. (Kakahiya)

-Paola Balmaceda

Kung hei fat choi ka rin!

HAY NAKO DIARY,

Akala ko pa naman na makakatulog ako ng mahimbing ngayong gabi, kaso nawala sa isip ko na Chinese New year nga pala nagyon! Hate na hate ko talaga ang Chinese new year. Parehong ikinaiinis at ikinatutuwa ko ang pagdiriwang nito. Ang lubos na ikinatutuwa ko rito ay may rason nanaman kaming mag celebrate nina Marcelo H. del Pilar, Juan Luna at ang buong tropa. Oh yes! Party time! May rason nanaman kaming magpakuha ng litrato at uminom hanggang malasing. Ang ikinaiinis ko ng sukdulan naman dito ay napaka INGAY talaga sa labas na hindi ko man lang marning ang sarili kong mag-isip! Ang hindi ko lang talaga maintindihan ay kung bakit hindi nalang nila isabay ang New Year nila sa regular na New Year nating lahat sa Enero 1. Masyado silang pa-importante eh! Akala mo naman kung sino silang mga instik! Edi dun sila sa China magdiwang! Bansa nila yun eh… bakit dito pa sa Pilipinas na hindi naman nila ito bansang sarili. Ah basta nakakabad trip sila! O siya sige diary hanggang sa muli…

Xoxo,
Pepe

I think I just had a date with an aswang

Dear diary,

I am currently very confused.

Earlier today I dropped by the butcher to pick up some pork, so I can cook my favorite adobo. As I walked into the store, I was very surprised to see this lovely young lady at the counter instead of the usual burly guy that takes my order. Surprised, I asked if she was new.

"Yes, I just moved in from Siqijor", she replied.

She was beautiful. Long hair, delicate features, quiet, shy, demure.

I couldn't resist. After purchasing the pork, I stopped and invited her to dinner and a movie. I offered to make us dinner, and have an evening picnic in a nearby park. Twilight had just come out recently, and she suggested that we watch that.

I spent my late afternoon preparing the adobo. I must admit I was nervous. I got dressed and picked her up at around 8pm in the evening. The residence I picked her up from was small and quite secluded. The first thing I noticed when I saw her then was that her eyes were heavily bloodshot. Being an eye doctor, I immediate offered to take a closer look, but she smiled and waved it away, explaining that it was "just an allergy".

I couldn't help but continue to notice it for the rest of the evening, however. Another curious oddity was the pet owl I glimpsed from the doorstep, which made loud screeching noises.

We arrived at the park, had our dinner. It was a full moon, and the evening seemed perfectly romantic. She was quiet for most of the evening, but I figured it was just because she was shy. Eventually, she excused herself to the bathroom for a moment and disappeared into a shroud of trees.

I got up and followed, to tell her that the bathrooms were in the other direction. That portion of the park was dark and I was afraid she would get lost. As I approached the trees, I heard a loud rustling sound and I decided to approach with caution.

Oh my god. I did not expect to see what I saw next. There she was, beautiful as ever, but slowly her form shifted-- wings erupted from her back and her body splits itself into two. It was monstrous. Banshee-like. Her hair, so sleek and silky earlier, flies out from her scalp in all directions.

Her eyes lock with mine.

I run. Fast. Hard. In no particular direction, just to get away from there. Never mind my picnic basket, lawn towel and the wonderful leftover adobo I was hoping to eat as tomorrow's breakfast. It was difficult to leave it all behind, but I had no choice.

The loud flapping sound of her wings pursued me for about a mile as I ran home. I realized I had a bag of salt (conveniently) in my pocket, so I took it out, opened it, and tried to throw the crystals at her as I fled. I guess I must have hit her at some point, because there was a screech of irritated rage and she stopped pursuing me. The acrid scent of burning flesh wafted in with the breeze.

Moral of my story: Never pick a girl up from a butcher shop. That was a nightmare of a date. Also- always carry a bag of salt in your pocket. That stuff is useful!

-Pepe

(Kristine Tilos)

I want to rename the Philippines

Dear diary,

I had the strangest dream last night.

I dreamt that I had somehow travelled forward into the future-- a little more than a hundred years from now. The year was 2009, or 2010. Many things have changed and people no longer speak in espanol, instead they converse in a strange mix of languages known as 'taglish'.

In my dream, I was some sort of national hero of the future. There was even a monument dedicated to me in Luneta Park, by Manila Bay. Can you imagine that? It was surreal! Here, look at this drawing I made. I tried to recreate what I remembered from the dream.



My dream eventually led me towards my alma mater, Ateneo. The library is named after me! Both of them! They even require the students to take up a class called Rizal, which is all about me.

The strangeness of it all didn't end there-- everywhere I went, perhaps every other street, boulevard, avenue, building-- they were named after me. I passed by countless Rizal avenues, JP Rizal Streets, I think I even saw a Rizal Carinderia. I have a park! I also learned that there's a province named Rizal. A province!



If my dream is somehow prophetic in nature, if the future were really to become one in which everything under the sun is named Rizal, then perhaps we ought to consider just renaming the country "Rizal".

Just food for thought. Rizal Islands. It has a nice ring to it.

-Pepe

(Kristine Tilos)

Para sa mahilig magsulat, sa mahilig mag travel around, sa mahilig sa babae at magbabae, sa pambansang bayani ng Pilipinas, sa binaril sa Luneta at ngayon doo'y may rebulto na, sa mga nakulong sa Fort Bonifacio at ipinatapon sa Dapitan, sa magaling magpinta lalung-lalo na ng pera, sa tatay ni Hitler, sa Diyos ng mga Rizalista, sa mga Katoliko, sa mga makabayang di mahusay sa salitang Pilipino, sa mga marunong mag Espanyol at kung anu-ano pang wika, sa mga elitista, sa mga Atenista, sa mga Thomasian, sa mga may nanay na bulag, sa mga doktor, sa mga may palayaw na Pepe, sa mga ipinanganak sa Calamba, sa mga napagkamalang rebelde, sa mga mahilig kumain ngunit tamad magluto...

...kagaya ko...

...Adobo.

May sikreto ako, huwag niyo lang ipagkakalat. Sa totoo lang kahapon ko pa iniluto ang Adobo na ito. Iniinit ko na lang siya ngayon. Kung sana'y mas madaming putahe na kasing daling lutuin at kasing tagal ng buhay ng Adobo'y edi sana hindi ito ang kinakain ko halos araw-araw. Haaay...

Ngunit ayos lang, masarap naman! Kung sa araw-araw ba naman na ginawa ng Diyos ay nagluluto ka ng Adobo, malamang na-master mo na ang timpla at lasang papatok sa madlang-bayan. Sigurado ako na sa ano mang probinsya ng Pilipinas ay bebenta ang aking Chicken and Pork Adobo, na may tamang asim at alat lang. Kung hindi ako sumikat dahil sa pag-sulat ng Noli Me Tangere at El Filibusterismo, tiyak na sisikat ako dahil sa manamisnamis kong Adobo. Huwag mo nang tanungin ang recipe at tiyak namang di ko ibibigay! Mas sikretong malupit ko pa ito kaysa sa nakabuntis ako ng isang Aleman at si Hitler ang lumabas... Oops!

Nagmamahal sa Adobo,
Pepe

(Freida de Guzman)

Pasko ni Pepe

Eto ang sulat ko para kay Santa Claus.

Dear Santa Claus,

Ako po si Pepe. Ako ay 18 taong gulang, kasalukuyan po akong nag-aaral sa Ateneo de Manila University, ako ay nasa kolehiyo na. Ako po ay isang dean’s lister. Sumulat po ako sa inyo para mabigyan katuparan ang aking mga hiling.

Dalawa lamang po ang aking hiling, sana po mabigyan ninyo ako ng kotseng tatak BMW, yung X6. Lahat po kasi ng barkada ko meron nang sariling ride. Samantalang ako hatid sundo parin ako ng aking nanay. Medyo nakakahiya na po dahil mayroon po akong pinopormahang dalaga. Eh bawas pogi points po pag nakikita nyang sinusundo ako ng nanay ko. Ikalawa at huling hiling ko po ay isang bagong bagong Apple MacbookPro na laptop. Santa kelangan ko po ng laptop dahil mahirap pong gumawa ng Thesis, mga papers para sa iba’t ibang subjects ko. At gusto rin pong makausap na masmadalas ang dream girl ko.

Pangako ko po na hindi ko pababayaan ang pag-aaral ko.

Umaasa at Naghihintay,

Pepe

Alam niyo bang pag-katapos kong isulat tong liham na ito ako ay punong puno ng pagasang mabibigyang katuparan na ang aking mga hiling. Nakakapikon, kasi lahat ng hinigi ko… old school na version ang ibinigay sa akin. Tulad ng hiniling kong BMW na X6. Alam niyo ba kung ano ang ibinigay sa akin? Isang Karuwahe na dinikitan ng logo ng BMW. Anak ng Kwago! At malala pa, naalala niyo sa sulat sabi kong gusto ko ng MacBookPro. Nakow! Ayun binigyan ako ng typewriter na dinikitan ng apple sticker. Nakakabad trip talaga. Tapos meron pang sulat na inipit si Santa. Eto ang nakalagay:

“Pasensya na Pepe. Alam kong ikaw ay isang napakabuting anak at estudyante, pero masyadong mamahalin ang iyong mga hinihiling. Hindi ko maafford eh. Babawi na lang ako sa susunod. Love, Santa. PS: Masarap ang Uraro at gatas ng kalabaw na iniwan mo sa may Christmas tree niyo.”

Hanggang sa muli kong blog entry!

Xoxo,

Pepe

ang aking munting bahay.

Naalala ko noong ako ay lumalaki mahilig kaming maglaro ng aking mga kapatid, lalo na ng mga kapatid kong lalaki at ang aming mga kapitbahay. Mahilig talaga ako maglaro noon. Kaya nga madalas akong mapagalitan kapag kakain na at nasa labas pa ako ng bahay at naglalaro. Dahil dito napagisip-isip ko na humanap ng tagong lugar kung saan pwede ko itago ang aking mga laruan at kung saan pwede ko pag-laruan na hindi ako madaling makita.

Noong ako ay 12 taong gulang gumawa ako, sa tulong ng aking mga kalaro mas nakatatanda sa akin ng kaunti, ng maliit na bahay sa ibabaw ng punong manga o “tree house” kung tyawagin, sa tapat ng aming bahay. Ito ay gawa sa pinagdikit-dikit na makakapal na kahoy. May lubid ito sa may pintuan upang makaakyat ako sa ituktok ng puno kung saan nakatayo ang bahay. May isa lamang na maliit na bintana upang makita ko kung ano ang nangyayari sa ibaba at upang pumasok ang hangin.

Naging matagumpay ang plano ko! Hindi ako nakikita agad kapag ako ay naroon, nakakapaglaro pa ako ng husto. Isa pa sa mga bagay na gustung-gusto ko sa “tree house” na iyon ay dahil ramdam ko ang pagiging mataas ko sa mga tao. Maliit lang kase ako kaya naman tuwing nasa “tree house”, sinusulit ko na ang pag-kakataon na ako ay mataas sa kanilang lahat. Ang saya-saya talaga. Mas gusto ko talaga nananatili sa bahay na ginawa ko noon. Para sa akin, noong panahong iyon, nakatira ako sa “dream house” ko.

|Paola Balmaceda|

Feliz Ano Nuevo, mga kaibigan.

Ang bilis talaga ng panahon at heto, 2010 na! Kamusta naman ang pagsalubong ninyo sa Bagong Taon? Sa amin masaya. Ang daming pagkain! Tsokolate, malalagkit na pagkain, at marami pang iba. Nagpaputok din kami ng fire crackers. Astig! At siyempre, tumalon noong tumama na sa alas dose ang orasan (alam niyo naman, medyo kapos ako sa height eh, kaya kapag Bagong Taon talaga, umaasa akong tatangkad pa ako. Hihihi)

Pero alam niyo ba kung ano ang pinakaexciting na bahagi ng Bagong Taon para sa akin? Yung paggawa ng New Year's Resolutions! Nakagawian ko na kasi 'to kaya ngayon, hayaan ninyo akong ibahagi ang mga ito. Heto na, game!

Una, magdidiet na ako. Hindi lang diet physically kung hindi diet pati na rin sa paggamit ng internet! Grabe na kasi ang kaadikan ko sa Facebook at Twitter eh. AS IN! Paggising sa umaga at bago matulog, facebook at twitter pa rin. Hardcore mehn.

Ikalawa, magtitipid na ako at bibili na lang ako ng mga gamit na kailangan ko. Take note, kailangan at hindi gusto. Hindi muna ako bibili ng mga libro. Sabi kasi nina Trinidad at Soledad, over na raw ako sa pagbabasa.. kaya raw siguro madalas akong mahilo. (hindi nila alam, madalas akong mahilo dahil sa paglalaro ng kompyuter. shhh)

Ikatlo, lalabas nalang ako ng bansa kung kinakailangan! Tutal, napuntahan ko naman na halos lahat ng mga bansa sa mundo.. tulad ng Espanya, Hapon, Estados Unidos, at Hongkong.

Ikaapat, maghihinay hinay na ako sa paggamit ng cellphone! Ang taas kasi ng bill ko sa Globe. Kasalanan 'to ng BlackBerry eh. Bakit kasi may BB messenger?!

At huli, hindi na ako gagawa ng New Year's resolutions! Eh hindi ko rin naman nagagawa at nasusunod eh. Last na 'to, promise!

Ikaw kaibigan, meron ka bang New Year's resolutions? Kung mayroon, ano ang mga ito? =)

- Nona Ortico

gusto ko ng star. basketball star.

kaninang umaga sinamahan ko si nanay sa palengke upang mamili para sa aming kakainin sa noche buena. sa palaengke nakita kong maraming mga parol at makukulay na mga ornamento para sa pasko. aba! hindi naman ata pahuhuli ang magaling na pepe! iniyakan ko si nanay na bilhan ako ng materyales! lahat na ata ng tao nagsisitinginan pero wala akong pake sa kanila ano! gusto kong ipakita ang galing ko. eh siyempre, short ang badyet ni nay kaya ang afford lang namin eh yung mga plastic straw. gagawa raw kami ng parol. eww gaya nung sa may manila bay?

pagkauwing pagkauwi ay madali kong inilabas ang aking gunting, wala kaming pandikit, sabi ni nanay laway at kanin nalang daw.hay, mahirap talaga pag marami kayong magkakapatid at kukulangin talaga ang badyet pag pasko para lang makakain lahat ng noche buena. oh well. ayun, nagsimula na ako. halos buong araw akong nagsusumikat na gumawa ng parol, naubusan na ako ng laway at hinabol ba ako ni inay dahil mauubos ko na raw ang sinaing niyang kanin. sa huli eh nakabuo naman ako ng parol. yun nga lang.. 2d. hindi 3d. pinagdikit dikit ko lang ang 10 straw, eh yun nalang kasi yung natira, ayaw ko namang pahiyain si inay at walang magawang parol kahit papaano.

natuwa naman si nanay. i think. i think lang ha. alam naman natin ang mga nanay. fickle pag dating sa anak, eh sabi nga niya sa akin nung isang araw may pagasa pa akong maging basketball star tulad nalang ng idol ko na si chris tiu!

Marka ng Tunay na Bayani...

Malapit nanaman ang araw ng kapaskuhan at kasabay nito ay ang araw ng aking kapanganakan. Kaya naman sa parating kong kaarawan, sabi sakin ng aking magulang, “anak panahon na para ikaw ay maging isang tunay na Bayani.”

Ano nga ba ang marka ng pagiging tunay Bayani? Ito ang unang tanong na pumasok sa isip ko. Para sa akin ang tunay na bayani ay siyang walang kinakatakutan, palaban sa kahit ano man. Ang tunay na bayani ay siyang nirerespeto ng lahat. Kaya naman inakala kong reregaluhan nila ako ng babae para sa aking kaarawan. Ngunit mas malala pa pala ang aking matatangap bilang regalo, ito ay libreng tuli.

Mag kasamang kaba, takot, tuwa at kabaliwan ang aking nararamdaman sa mga araw na yon. Sabi ko sa aking sarili, ito ay isang “once in a life time opportunity” kaya naman sisiguraduhin ko na perpekto at handa ang lahat.

Una sa aking mga problema ay ang aking abnormally small genitalia. Nung ako ay pinangank, akala nila ay isa akong baby girl sapagkat hindi nila “ito” makita. Kaya naman pinangalanan akong Pepe sa aking binyag. Ilang linggo rin akong nag ehersisyo upang masolusyunan ang problemang ito ngunit sa kasamang palad halos walang improvement. Kaya naman uminom nalamang ako ng pinag babawal na gamot, itago nalang nating sa pangalang Viagra. Plinano ko ring gumamit ng kamatis imbis na dahon ng bayabas dahil sa dalawang rason. Una, pag nangangasim ang aking mukha sa takot, masasabi kong dahil sa asim ng kamatis iyon. Pangalawa, pag nangamatis ang aking genetalia pag tapos ng pag tuli, eh kamatis yung ginamit ko pang dura eh kaya naging ganyan.

Dec 25, araw ng pag tutuli. Heto na si mang Gugulok at inalabas niya ang kaniyang malaking gulok at lahat kami ay napatulala sa takot. “Huwag kayong mag alala,” sabi ni mang Gugulok, “maliit pa itong dala ko.” Handa na ang lahat, nakaupo na ako sa upuan at inilapag ko ang aking genitalia sa mesa. At dahil sa aking pag inom ng gamot namighani silang lahat, at napatulala si mang Gugulok. “Tama ka nga mang, maliit pa yang dala mo” bigkas ko sakanya. Hindi ko lang alam na dahil sa aking gamot ay lalong tumaas ang aking kakayahang pumakiramdam, heightened senses kumbaga. At pag palo ni mang Gugulok, sa sobrang sakit ay ako ay hinimatay. Pag kalipas ng ilang linggo, ng ako ay magising nakita ko nalamang na nawalan na ng bisa ang aking gamot. Oo natuli nga ako, ngunit nalaman rin ng aming sambayanan ang aking pinakatatagong sikreto.

Noon ko nalaman na hindi sa tapang o sa respeto lamang masusukat ang pagiging tunay na Bayani. Hindi rin sa pagiging handa at pagka-perpekto ng mga pangyayari. Ang pagiging tunay na Bayani ay ang pag marka mo ng iyong sarili sa kasaysayan.

My first ever poem: The magic of Christmas

The magic of Christmas is in the air

as a little child can only share

at the twinkling lights

and garlands galore

hung here and there throughout the store

Tiny toy soldiers

a huggable bear

colored sleighs

and festive underwear

Don't hold a candel

to the soothing chimes

as this little tyke

returns many times

To the mystery behind

a single nativity scene

musically praising the birth

of an infant called Jesus,

the Lord Supreme.

Christmas has been always the exciting time of the year for me. I get things from my mom and all the places around the world is so bright during Christmas! It's also very colorful and beautiful in Ateneo with its lights all around. I was so inspired by those lights when I was waiting for my mom to pick me up after the school. I am also writing this poem, wondering what I would get for this Christmas. I don't think Grandpa Santa would give me the stickers of Hannah Montana, which I have been asking from her for years. But oh well, Jonas Brothers would do. Hmm, I really hope that this Christmas, I will be able to figure out my lifetime mystery: if it is really Lolo Santa who brought me all the gifts for Christmas, or it is just my mom who thinks that I've never doubted about this whenever she left her bed when Santa came. Either way, if I could just get the stickers of Hannah Montana, I will be very merry this season. I hope it is really merry time for all people, remembering the birthday of baby Jesus. Merry Christmas to all! :)

Ang Misadventures ni Pepe: Unang Yugto

Kanina habang naglilinis ng kwarto, natagpuan ko ang diary ko noong bata pa lamang ako. Ang unang unang isinulat ko doon ay tungkol sa unang araw ko sa kindergarten. Natuwa ako masyado kaya irerepost ko dito para matuwa rin kayo…

Dear Diary,

Heto na ata ang pinaka masayang araw sa buong buhay ko. Finally, napaamin ko na siya, naipasabi ko na sa aking pinakaminamahal na si KC Conception ang matamis na “ikaw ang mahal ko Pepe, ikaw lang at wala nang iba.” At kung hindi pa sapat yun, unti-unti siyang lumalapit saakin upang ako ay halikan, habang binibigkas ang aking pangalan. “Pepe..Pepe…”

“Pepe!” Napabangon ako bigla sa lakas ng sigaw ni inay. Panaginip lang pala ang lahat. Bad trip. Akala ko makaka-iskor na ko. Tsk. Mabawasan nga ang panonood ng Lovers in Paris. “José Protasio Rizal Mercado y Alonso Realonda, bilisan mo na at mahuhuli ka na sa unang araw ng klase!” Dalawang bagay ang pumasok sa isip ko nang sumigaw si inay. Una, tepok na talaga ako at isinigaw na ni inay ang buo kong pangalan, ibig sabihin noon ay nagngangalit na siya sa galit. Pero mas ikinasabik ko ang ikalawang nagabggit ni inay. Unang araw ng klase. Sa wakas, papasok na ako sa school! I mean, oo magaling nga magturo si inay at lahat, pero biruin mo yun, papasok ako sa totoong eskwelahan! Makakahalubilo ako sa mga batang tulad ko.

Wala ng panahon para maligo kaya’t nagsipilyo nalang ako at dali-daling isinuot ang bago kong polo na, salamat kay nanay at sa Tide, ay maaliwalas at maputi. Isinuot ko rin ang bago kong itim na slacks at itim na sapatos. Pagkapanaog ko sa hagdan, abot taingang nakangiti ang nanay sa dulo ng hagdan, habang hawak ang aking backpack sa isang kamay, at ang Power Rangers ko naman na lunch box sa kabila. Tapos, biglang nabura ang ngiti sa mukha niya at dali-daling nagdikit ang kanyang mga kilay. “Anak naman! Hindi ka na nga naligo, hindi ka pa nagsuklay!” halos ibato niya saakin ang aking mga gamit, umalis saglit at bumalik na may hawak na suklay. “Siya nga pala Pepe, binaunan kita ng paborito mong adobo't kanin” ang sabi ni nanay pagkatapos niyang suklayin ang buhok ko, sabay halik sa noo. Pagkatapos noon ay sumakay na ako sa carramota at naglakbay patungong Binan.

Ang “eskwelahan” pala namin ay isang maliit na bahay kubo, na bahay rin pala ng aming guro. Ang unang tanong saakin ng aking guro ay kung marunong daw ba ako mag salita ng Kastila at Latin. Pinagtawanan ako ng aking mga kaklase ng sabin ko na konti lamang ang alam kong bigkasin na mga salita sa nasabing mga wika. Ginatungan pa lalo ng isa kong kaklaseng si Pedro; hindi lang niya ako pinagtawanan ng malakas, idinamay pa niya ang “emo” kong buhok sa usapan. Aba’y masyado na talaga ‘tong batang ito! Kaya noong hapon, habang nag sisiesta ang aming guro, hinamon ko si Pedro sa isang wrestling match at ako ay…NANALO. Akala niyo talo ako noh? Aba’y idol ko ata ang Tiyo Manuel ko!

Madami pa sana akong gustong ikwento tungkol sa unang araw ko sa klase, ngunit tinatawag na ko ni tiya at luto na daw ang hapunan. Oh siya, bukas ko nalang itutuloy.

XOXO, Pepe

Stephanie Oentoro

Ang Tanging Ina ni Maria Clara

Pia Alba is one of the most discreet characters in my novels Noli Me Tangere, and El Filibusterismo given that she died shortly after giving birth to the beautiful Maria Clara. I've never really paid as much attention to her compared to the other characters in my books who are well... alive, despite her being one of the icons of the malicious abuse that the Spaniard putas did to us. And apparently, as a result, even my precious readers don't take much notice of her either. When I googled the names "Pia Alba," and/or "Donya Pia" the most useful links I can get are oh-so reliable Wikepedia entries, Noli Me Tangere/El Filibusterismo summaries, and character lists wherein she's only briefly described as "Ang masimbahing ina ni Maria Clara." I guess it's not far from my fault if she haunts me in my dreams, and lets me be her on the night the fat and ugly bastardo, Padre Damaso, ehem, raped her... It's not exactly the best wet dream i had in... ever, nor was it a wet dream at all. Trust me when I say "You do not want to here the gory details anymore." I'm gonna go wash my self now...

Adios para ahora, y mis discuplas al Pia Alba.

Alpha Sigma G?

Sa wakas, nagising narin ako sa aking comatose mula nung ako ay nahospital dahil sa pagbugbog sa akin sa school noong isang araw. Aking isasalaysay ang pangyayari…

Sa aming school, kinikilala ako bilang “boy next door”. Isang innocent looking na lalake na habulin ng sambayanan. Kabilang ako sa debate society, presidente ng Orgs, Quatro Kid at kung ano ano pa. Looks? Yes, and talents too. Kulang nalang sakin ang pagiging athlete kaya naman sa pagkakataong ito ay kinakarir ko ang P.E. Sa kasamaang palad ay naubusan ako ng slot kaya sa ballroom dancing ako napunta. Sa unang meeting namin, sabi ng aming Professor (itago nalang natin sa pangalang GimmeGimme) “Physical fitness is next to Godliness”. Sabay sagot ko naman, “Sir GimmeGimme I don’t think that’s true, I think that it is when we have faith and we believe in the Kingdom of God that we truly become closer to Him”. “Ah but of course tama rin yan, Cleanliness is next to Godliness nga” sagot ni sir. Please see me after class Mr. Pepe…

After class, nalaman ko nalang na si professor GimmeGimme pala ay member ng fraterniting Alpha Sigma Gay. Sabay banat ni prof, “tol nakakalalake ka na ha, bat mo ako pinahiya sa harap ng klase ko kanina, humanda ka ng makatikim”. “Makatikim ng alin” sabi ko sa aking sarili. Biglaan nalang nag kanya kanyang pose ang ilan sa mga studyante. May isa umaastang ahas, mahilig daw kasi manuklaw ang Alpha Sigma Gay at ang paborito nila ang ang mga AlphaMale na tulad ko. Meron ding drunken style, sapagkat pag may tama, hindi mo na alam kung lalaki ba o babae ang kaharap mo. At ang pinaka nakakasindak sa lahat ay ang SexyTime pose na hindi ko maibigkas ang itsura at takot na nararamadaman sa pananalita lamang.

Naisin ko man sanang lumaban, ballpen lamang ang tanging paraan upang ipag tangol ang aking sarili. The pen is mightier than the sword eka nga ngunit sa pagkakataong ito, They are mightier than the sword. Sa sobrang takot ko ay nastroke ako at nawalan ng malay. Kaya heto ako ngaun, kalalabas ng hospital, walang maalala sa mga pangyayari. Pasa pasa ang aking mga pisngi sa mukha at sa tushy. Namamaga ang aking katawan sa ibat ibang parte. Dumudugo ang aking puso at isipan sapagkat God only knows what happened that day and I can only pray na hindi permanent ink ang nakasulat sa aking likuran “Gee Ang Yummy”…

Isang maliit na regalo para sa maliit ba batang tulad ko!

Maggagabi na nang umuwi ako sa amin at habang ako ay naglalakad naramdaman ko ang lamig ng umiihip na hangin. Tumingin ako sa aking paligid at maraming makukulay na parol ang nakasabit. Isa lamang ang ibig sabihin nito, ilang araw na lamang at ipagdiriwang na muli natin ang pasko. Yehey! Naaalala ko na tuwing pasko napakaliwanag ng mga nagkikislapang ilaw sa ating paligid at para bang nakakalimutan ko ang lahat ng problema.Ibang klase talaga! Ang mga tao naman ay masasaya na nagkakantahan, nagdiriwang at nagbibigayan. Isa ito sa mga paboritong araw na inaabangan ko sa pagdating ng katapusan ng taon simula pa noong kabataan ko. Katulad ng aking mga kababata noong panahong ding iyon, ako ay nakaabang sa mga bagong regalong aking matataggap mula sa aking mga magulang, ninong at ninang.

Ako ay isang taong gulang at kalahati noong ipagdiwang namin ang pasko ng taong 1862. Kaming dalawa ng aking nakababatang kapatid na si Concepcion ay sanggol pa lamang kumpara kina Saturnina, Paciano, Narcisa, Olympia, Lucia at Maria. Naparami naming magkakapatid ano?! Kami pa lamang ni Concepcion ang bunso noon, ngunit sa paglipas ng panahon ay darating sina Josefa, Trinidad at Soledad. Haaaaay… Kaya’t wag kang magtataka kung bakit parang nagkakagulo at maingay ang bahay namin, ano pa nga ba?! Kung labing-isa kaming magkakapatid, magulo talaga, parang may giyera parati… pero ang totoo niyan, masaya naman kami! Siguradong nahirapan ng todo ang mga magulang namin na alagaan kami ng aking mga kapatid, lalo na’t sunud-sunod at sabay-sabay kaming lumalaki sa mga panahong iyon.

Hindi tuloy nakapagtataka kung bakit ang unang regalong natanggap ko ay...

isang maliit na arinola.

Ang bunso kasi naming si Concepcion noong panahon na iyon ay ang mas nangangailangan ng ginagamit kong lampin. Malamig pa naman tuwing panahon ng Disyembre kaya lalong naging madalas ang pagpapalit ng

lampin tuwing ito ay nababasa. Kaya naging maaga ang pagtuturo saakin ng aking mga magulang na gumamit ng arinola. Nabanggit ng aking propesor noon sa sikolohiya na ayon sa mga pag-aaral, ang batang maagang tinuruan ng pagamit ng arinola ay lalaking mas responsible, maingat at malinis sa gamit. Marahil ito ang dahilan kung bakit paminsan-minsan ay nagpapakita ako ng senyales nang pagiging “OC” o ‘obsessive compulsive’, hindi lamang sa aking mga gamit o pananamit, ngunit pati rin sa aking pagsulat ng mga nobela. Hindi ko makakalimutan ang regalong ito dahil ito ang isa sa mga unang bagay na aking natutunan bilang isang bata.

Magpapasko nanaman muli, ano nanaman kaya ang regalong matatanggap ko?! Kayo naman, baka sabihin n’yong isip bata ako. Na sa tanda kong ito, regalo pa rin ang inaabangan ko tuwing pasko. Siyempre ako naman ay mamimili rin para sa aking mga inaanak ng kanilang mga regalo. Pero sindali, mukang naitago ko pa ang dati kong arinola, pwede na kaya yun?! Nagtitipid ako eh. Hahaha. Biro lang.

Pero naunawaan ko na na hindi lang mga regalo ang dala ng pasko. Madaming magagandang bagay ang dulot nito para sa bawat isa at sa ating bayan. Kahit isang araw sa isang taon, tayo ay nagkakaisa, nagsasaya at nagmamahalan. Ito ang maliliit na bagay na maaari nating ibahagi sa kapwa. Di ba’t ito ang mas magandang regalo maibibigay natin sa bawat isa?! Kung pwede lang sana araw-araw nalang ay pasko.

Kayo, ano naman ang unang regalong natanggap ninyo sa pasko? Nagdulot ba ito ng epekto sa inyong pagkatao tulad ng saakin?

|Paola Balmaceda|

ang init naman nagyong araw na ito!

Napakasakit ng ulo ko ngayong araw. Sa sobra atang init. Matotosta na ata lahat ng Pilipino dahil sa global warming. Naaalala ko tuloy noong pinanganak ako. Gaya ngayon, mainit ang araw pero malamig ang mga gabi. June baby kasi ako, tapos halos madaling araw na ako ipinanganak. Pumasok ako sa mundong ito malamig-lamig pa ang panahon. Ayos! Matapos ang pagkakakulog ko sa loob ng tiyan ng nanay ko diba? Parang sauna kaya doon! Kaya naman ako atat na atat na makatikim ng malamig na simoy ng hangin.

Naaalala ko pa, dahil sa madilim noon eh punong puno ng mga kandila ang kuwarto kung saan ako ipinanganak. Hindi naman ako masyadong nahirapan lumabas sa mundong ito, biruin mo ba naman, anim kaya sina ate and kuya bago ako dumating, matiyaga mga magulan ko kaya maluwag luwag na yung dadaanan ko.

Pagkalabas na pagkalabas ko ay agad akong umiyak! Eh yung kumadron kaya mukhang mangkukulam! Puwedeng puwede sa mukhasim festival! Imagine mo yun? Unang mukha mong makikita sa mundo ay yung pangit pa! Buti nalang at kinuha ako agad agad ni inay. Hele hele ng kaunti dahil ang cute ko daw na baby, sobrang liit ko daw kaya siguro 4"11 este.. 5" lang ang tangkad ko ngayon.

-Arianne Co